#19 De Meeloper

29 oktober 2021

Bestuurder Kees Hoogvorst loopt een dagje mee in Langedijk.

Na wekenlange droogte plenst het van de regen. Stuk voor stuk komen de leerlingen als verzopen katten binnen in sportcomplex Geestmerambacht. Beslagen brillen en rode wangen voeren de boventoon. De meeste leerlingen hebben geen regenjas aan. Een enkeling wordt gebracht met de auto.

‘Goeiemorgen!’, roept docent lichamelijke opvoeding Ferry Helwig enthousiast.
‘Geen goeie, wel morgen’, moppert een jongen.

Vandaag loopt onze nieuwe voorzitter (college van bestuur) Kees Hoogvorst mee met een brugklas in Langedijk. Zijn schoenen gaan netjes uit voordat we de gymzaal betreden. Op het whiteboard zie ik tijden van de altijd gevreesde Coopertest (conditie) staan.
Maar… de test heeft een upgrade gekregen.
Stagiaire Carmen legt uit dat we zijn afgestapt van gestandaardiseerde testen. Het gaat nu om de individuele prestatie en inzet. Leerlingen lopen nog steeds rondjes, maar in hun eigen tempo. Het is de bedoeling dat ze zo constant mogelijk rennen. Er is een marge van 3 seconden per ronde. Hoe constanter je loopt, hoe beter je prestatie en cijfer. Het gaat om je inzet en hoe je elkaar coacht. Kees helpt een groepje leerlingen met timen en roept de rondetijd naar een leerlinge.
Enthousiast loopt ze haar rondjes.

Na een, wederom natte, overtocht gaat de klas verder met een SO aardrijkskunde over aardplaten. Een actueel onderwerp gezien de ontwikkelingen in La Palma. Ook hier weer geen ouderwets SO op een blaadje, maar een toets via het Chromebook.
Na afloop legt docent en teamleider René Rootlieb aan de brugklassers uit dat ze met dit SO konden wennen aan de manier van vraagstelling. Er zijn begripsvragen, inzicht- en toepassingsvragen en meerkeuzevragen. Klassikaal bespreekt hij alvast de antwoorden van een aantal vragen. Een luidkeels YES en her en der een NEEEE klinkt door de klas.

Daarna gaan we door naar handvaardigheid, waar docente Jente Merkus de ramen opent. De klas is uitgelaten. ‘Het ruikt hier naar puberzweet!’, roept een leerling en een andere leerling zegt ‘Dat ben ik!’  
Het is de bedoeling dat er een papieren figuur wordt gemaakt. De leerlingen werken aan een aantal proeffiguren waarbij een kegelvorm moet worden uitgesneden bij wijze van ondergrond voor een been. Een kluwen leerlingen verzamelt zich bij de lijmpotten en een meisje tegenover Kees gaat gelijk aan de slag met een mesje. Maar een kegelvorm maken blijkt lastiger dan gedacht. De kegel lijkt meer op een mijter en Kees legt geduldig uit hoe je via een trapezium tot de juiste vorm kunt komen.
‘OMG!’, roept het meisje enthousiast uit bij het zien van het resultaat.
Terwijl de leerlingen aan de tafel bezig zijn ontstaat er een discussie over de verschillende scholen in de omgeving. Ze zijn het erover eens dat het Jan Arentsz leuker is dan de andere scholen, want er wordt minder huiswerk gegeven. Dat dit huiswerk al op school wordt gedaan boeit niet. ‘Is jouw figuur transgender of non-binair?’ vraagt een meisje. Een ander meisje legt uit wat non-binair is, want dat was kennelijk niet duidelijk.
‘Oh, dan is mijn poppetje non-binair!’,  roept ze blij uit.
Als de les bijna op zijn einde is, vertelt Jente dat er vanmiddag nog een inloopmoment is, mochten ze de proeffiguurtjes nog niet af hebben. En weg zijn ze.

Ik besluit weer terug te gaan naar kantoor terwijl Kees nog een paar lessen meepakt.

De drie lessen laten goed zien hoe het onderwijs is veranderd, sinds mijn middelbare schooltijd. Er is meer ruimte voor persoonsvorming en individuele ontwikkeling.

Ik vind het fantastisch om te zien dat we eigentijds onderwijs aanbieden, maar bovenal dat het niet alleen maar iets is wat mooi op papier staat.


Never a dull moment

Hallo! Leuk dat je mijn blog hebt gelezen.

Mijn naam is Xandra Vierkant en ik ben sinds augustus 2017 verantwoordelijk voor de PR en de communicatie op het Jan Arentsz.
Iedere week gebeurt er wel iets spannends, bijzonders of ontroerends op school en dat wil ik graag met je delen!

Tips, ideeën, of feedback? Stuur me een mailtje: xvierkant@ja.nl.

Hartelijke groet,
Xandra